غزل ۱۸۶ - طراوت رخت آب سمن تمام ببرد

طراوت رخت آب سمن تمام ببرد
رخت ز گل نم و از آفتاب نام ببرد ۱

غلام کیستی، ای خواجهٔ پری‌رویان؟
که دیدن تو دل از خواجه و غلام ببرد ۲

همی گذشتی و برمن لبت سلامی کرد
سلامت من مسکین بدان سلام ببرد ۳

به هیچ چوب سرمن فرو نیامده بود
غم تو آمد و از دست من زمام ببرد ۴

چو آفتاب ترا از کنار بام بدید
پگاه تر علم خویش را ز بام ببرد ۵

نسیم صبح ز زلف تو نافه‌ای بگشود
به نام تحفه فرو بست و تا به شام ببرد ۶

ز رشک روی تو گل سرخ گشت و کرد عرق
چو رنگ روی ترا باد صبح نام ببرد ۷

امام شهر چو محراب ابروی تو بدید
سجودکرد، که هوش از سر امام ببرد ۸

حکایت من و زلف تو کی تمام شود؟
که هر چه داشتم از دین و دل تمام ببرد ۹

به عام و خاص بگفت اوحدی حدیث رخت
به صورتی که دل خاص و عقل عام ببرد ۱۰