غزل ۱۸۷ - از عشق تو جان نمی‌توان برد

از عشق تو جان نمی‌توان برد
وز وصل نشان نمی‌توان برد ۱

بر خوان رخت ز بیم آن زلف
دستی به دهان نمی‌توان برد ۲

دارم به لب تو حاجتی، لیک
نامش به زبان نمی‌توان برد ۳

داری دهنی، که از لطافت
ره بر سر آن نمی‌توان برد ۴

چون چشم تو پیش عارضت راه
بی‌تیر و کمان نمی‌توان برد ۵

گر چه کمر تو پیچ پیچست
با او به زیان نمی‌توان برد ۶

کاری که کمر کند چو زلفت
هر سر به میان نمی‌توان برد ۷

از غارت چشمت اندرین شهر
رختی به دکان نمی‌توان برد ۸

بر سینهٔ اوحدی ز عشقت
داغیست، که آن نمی‌توان برد ۹