غزل ۱۹۹ - به یک نظر دل شهری شکاردانی کرد

به یک نظر دل شهری شکاردانی کرد
همیشه جور کنی و آشکاردانی کرد ۱

ز طره غالیه بر یاسمین توانی برد
به شیوه معجزه با خنده یار دانی کرد ۲

چو باد اگرچه گذر می‌کنی بهر سویی
به سوی ما نه همانا گذار دانی کرد ۳

اگر مراد دل خود طلب کنیم از تو
مراد دشمن ما اختیار دانی کرد ۴

تو این ستیزه و ناز و عتاب و شوخی را
اگر به ترک بگویی چه کار دانی کرد؟ ۵

چه پرسمت ز وفا، گویی: آن نمی‌دانم
ولی چو بوسه بخواهم کناردانی کرد ۶

ستم که بر دل من کرده‌ای، عجب دارم
که گر به یاد تو آرم شمار دانی کرد ۷

اگر چه طفلی و خود را نهی به نادانی
هنوز چارهٔ چون من هزار دانی کرد ۸

نگار چهره بپوشی ز اوحدی، لیکن
به خون دیده رخش را نگار دانی کرد ۹