غزل ۲۰۴ - هر کس که در محبت او دم برآورد

هر کس که در محبت او دم برآورد
پای دل از کمند بلاکم برآورد ۱

خون جگر به حلق رسیدست وز هره نه
دل را، که پیش عارض او دم برآورد ۲

دل در جهان به حلقه ربایی علم شود
گر سر در آن دو زلف چو پرچم بر آورد ۳

گر دود زلف از آتش رویش جدا شود
آتش ز خلق و دود ز عالم بر آورد ۴

جان و دل مرا، که به هم انس یافتند
هجرت، بسی نماند، که از هم برآورد ۵

بعد از وفات بر سر خاکم چو بگذرد
خاک لحد ز گریهٔ من غم برآورد ۶

روزی که زد ز نقطهٔ خالش دم اوحدی
گفتم که: سر به دایرهٔ نم بر آورد ۷