غزل ۲۱۰ - رخش، روابود، ار اسب دلبری تازد

رخش، روابود، ار اسب دلبری تازد
که گوی سیم به چوگان مشک می‌بازد ۱

ز ذره بیشترندش کنون هواداران
سزا بود که دل از مهر ما بپردازد ۲

چه پردها بدرانید عشق او برما!
نگه کنیم دگر تا: چه پرده میسازد؟ ۳

به دست کوته ما این گرو نشاید برد
ز زلف او که درازست وتیر دریازد ۴

میان ما سخنی چند اندرونی رفت
زبان چو شمع ببر، تا برون نیندازد ۵

بسی که از دهن او شکر شود در تنگ
ز شرم او نه عجب گر نبات بگدازد ۶

چه کم شود ز درخت بلند قامت دوست؟
به کار اوحدی ار سایه‌ای بر اندازد ۷