غزل ۲۱۸ - تویی که از لب لعلت گلاب می‌ریزد

تویی که از لب لعلت گلاب می‌ریزد
ز زلف پرشکنت مشک ناب می‌ریزد ۱

متاب زلف خود، ای آفتاب رخ، دیگر
که فتنه زآن سر زلف به تاب می‌ریزد ۲

به هر سخن، که لب همچو شکر تو کند
مرا دگر نمکی بر کباب می‌ریزد ۳

به یاد روی تو هر بامداد دیدهٔ من
ستاره در قدم آفتاب می‌ریزد ۴

مرا بر آتش هجرت جگر چنین خسته
تو چشم خیرهٔ من بین که: آب می‌ریزد ۵

ز خوی تند خود، ای ترک،بر حذر میباش
که این غبار ستم بر خراب می‌ریزد ۶

تو سیم خواسته‌ای ز اوحدی و دیدهٔ او
ز مفلسی همه در در جواب می‌ریزد ۷