غزل ۲۵۶ - کمان مهر ترا چرخ چنبری نکشد

کمان مهر ترا چرخ چنبری نکشد
فروغ روی ترا جرم مشتری نکشد ۱

چنین که چشم تو آهنگ دین من دارد
حدیث من چه کند؟ گر به کافری نکشد ۲

به گرد کوی تو دیوانه‌وار کی گردم
گرم کمند دو زلف تو، ای پری، نکشد ۳

بدان صفت که کمر در میان کشید ترا
میان ما عجبست ار به داوری نکشد! ۴

گرم چو عود نخواهی نشاند بر آتش
به باد گوی که: آن زلف عنبری نکشد ۵

دلم به جان غم عشق تو میکشد، تا هست
ولی تنم ز ضعیفی و لاغری نکشد ۶

به وصف روی منیر تو اوحدی پس ازین
سفینها بنویسد، که انوری نکشد ۷