غزل ۲۶۵ - تا دل مجروح من عاشق زار تو شد

تا دل مجروح من عاشق زار تو شد
هیچ ندیدیم و عمر در سر کار تو شد ۱

لعل تو روزی مرا وعدهٔ وصلی بداد
فکرم ازان روز باز روز شمار تو شد ۲

زنده بود عاشقی، کز هوس روی تو
بر سر کوی تو مرد، خاک دیار تو شد ۳

صبح چو حسن تو کرد روی به باغ آفتاب
مشغله از ره براند، مشعله‌دار تو شد ۴

از سر خاک درت دوش غباری بخاست
باد بهشت آن بدید، خاک غبار تو شد ۵

طعنه زند سرمه را، چشم چو خاک تو دید
شکر کند زخم را، دل که شکار تو شد ۶

زمرهٔ عشاق را در شب دیدار قرب
هر دل و جانی که بود، جمله نثار توشد ۷

شاکرم از دل، که او گشت شکارت، بلی
شکر کند زخم را، دل که شکار تو شد ۸

از همه گنجی سعید وز همه رنجی بعید
گر تو ندانی که کیست؟ اوست که یار تو شد ۹

زندهٔ جاوید ماند، سکهٔ اقبال یافت
سر که فدای تو گشت، زر که نثار تو شد ۱۰

سر ز خط اوحدی بر نگرفت آفتاب
تا قلم فکر او وصف نگار تو شد ۱۱