غزل ۲۷۰ - عرق چو از رخت، ای سرو دلستان، بچکد

عرق چو از رخت، ای سرو دلستان، بچکد
ز خاک لاله برآید، ز لاله جان بچکد ۱

هزار سال پس از مرگ زنده شاید بود
به بوی آب حیاتی کزان دهان بچکد ۲

ازان حدیث لبت بر زبان نمی‌رانم
که نازکست، مبادا که از زبان بچکد ۳

ز شرم روی تو در باغ وقت گل چیدن
گل آب گردد و از دست باغبان بچکد ۴

به حسرت رخ چون آفتابت اندر صبح
ستاره گردد و از چشم آسمان بچکد ۵

مرا تنیست که گویی، همین نفس برود
ترا رخیست که پنداری: این زمان بچکد ۶

معلقست دل من به طاعت تو چنان
که گر به خونش اشارت کنی روان بچکد ۷

به دست خویش بیند ای بام چشم مرا
که او خراب شود گر بدین نشان بچکد ۸

چه سود چاه زنخدان سرنگون که تراست؟
چو قطره‌ای نگذاری که رایگان بچکد ۹

زمان زمان به زلال لب تو تشنه ترم
اگر چه شعر بگویم، که آب از آن بچکد ۱۰

نگاه داشته‌ام خون اوحدی، تا تو
رها کنی که: بر آن خاک آستان بچکد ۱۱