غزل ۲۶۹ - هزار قطرهٔ خونم ز چشم تر بچکد

هزار قطرهٔ خونم ز چشم تر بچکد
ز شرم چون عرق از روی آن پسر بچکد ۱

سرشک چیست؟ که در پای او شدن حیفست
سواد مردمک دیده کز بصر بچکد ۲

خیال اوست درین آب چشم و می‌ترسم
که وقت گریه مبادا به یک دگر بچکد! ۳

مرا که سینه کبابست و دل بر آتش او
عجب نباشد اگر خونم از جگر بچکد ۴

یقین که خانهٔ چشمم شود خراب شبی
اگر بدین صفت از شام تا سحر بچکد ۵

حلال می‌کنم، ار خون می بریزد خصم
به شرط آنکه بر آن آستان و در بچکد ۶

به صورت آب حیاتی، که مرده زنده کند
ز گوشهٔ لب شیرین او مگر بچکد ۷

گر از لبش بچشی شربتی، نگه نکنی
به شربت عرق بید کز شکر بچکد ۸

به بوی آنکه گلی چون رخش به دست آرد
چه خون که از دل گرم گلاب گر بچکد؟ ۹

برابر رخش ار شمع را برافروزد
ز شرم عارضش از پای تا به سر بچکد ۱۰

قباش بر تن نازک چو بید می‌لرزد
ز بیم لعل لب آن پری گهر بچکد ۱۱

حدیث خوبی این دلبران آتش‌روی
مرا رواست، که آتش ز شعر تر بچکد ۱۲