غزل ۲۷۹ - رخ تو به جز جور و خواری نداند

رخ تو به جز جور و خواری نداند
دل من به جز بردباری نداند ۱

ز بی یارمندی بنالند مردم
من از یارمندی، که یاری نداند ۲

ز روزم چه پرسی؟ که چشم ترمن
بجز رنگ شبهای تاری نداند ۳

من از داغ هجر تو هردم به نوعی
بگریم، که ابر بهاری نداند ۴

چنان نقش رویت گرفتست چشمم
که نقش منش پیش داری نداند ۵

ز پیش دلم شادمانی چه جویی؟
که غم دید و جز سوگواری نداند ۶

دلم دانشی کز جهان کرد حاصل
گران نیز یادش نیاری نداند ۷

ز عشق تو زارند خلقی ولیکن
کس این شیوه فریاد و زاری نداند ۸

روانم ز جور لبت چون نسوزد؟
که با اوحدی سازگاری نداند ۹