غزل ۲۸۱ - هر که در حلقهٔ زلف تو گرفتار بماند

هر که در حلقهٔ زلف تو گرفتار بماند
همچو من سوخته و خسته دل و زار بماند ۱

دل من، کو گرو مهر ببرد از همه کس
از دغا باختن چشم تو عیار بماند ۲

عمر من در سرکار تو رود، می‌دانم
خود پدیدست که: از عمر چه مقدار بماند؟ ۳

اگر از پای در آییم به سر باید رفت
ننشینیم که دست طلب از کار بماند ۴

خرقه پوشیده که زنار بیندازد گبر
من به می خرقه گرو کردم و زنار بماند ۵

هیچ شک نیست که: بسیار بماند سخنم
سخن سوختگان بود که بسیار بماند ۶

اوحدی، خون دلت گر بخورد دوست مرنج
تا نگویند که: از یار دل یار بماند ۷