هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی است که به موضوع عشق الهی، توحید، ریاضت نفس و رهایی از تعلقات دنیوی می‌پردازد. شاعر از اهمیت عشق حقیقی، رهایی از هوس‌ها و رسیدن به وحدت با خدا سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که تنها عشق و توحید است که انسان را به کمال می‌رساند.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در این شعر نیاز به درک و تجربه‌ی بالاتری از زندگی و تفکر دارد. این مفاهیم برای نوجوانان کم‌سن‌وسال ممکن است دشوار یا نامفهوم باشد، اما برای افراد بالای 16 سال که توانایی درک مفاهیم انتزاعی و عرفانی را دارند، مناسب است.

غزل ۲۸۳ - چون عشق در آید، قدم سر بنماند

چون عشق در آید، قدم سر بنماند
عشقت به بر آید، چو ترا بر بنماند ۱

توحید به جایی برساند قدمت را
کش نیک و بد و مؤمن و کافر بنماند ۲

آنست ریاضت که: چو زان بوته برآیی
از ذات تو جز روح مصور بنماند ۳

چندین به میسر شدن کار چه نازی؟
آنست میسر که: میسر بنماند ۴

ای سر بگریبان هوس بر زده، می‌کوش
کان دامن آلوده چنان تر بنماند ۵

روح تو چو مرغیست درین راه،چنان کن
کندر گل تشویر تو چون خر بنماند ۶

در حلقهٔ عشق ار نبود نفس ترا راه
هش‌دار! که چون حلقه بر آن در بنماند ۷

آن کس که به زر فخر کند خاک به از وی
آن روز که در کیسه او زر بنماند ۸

ای اوحدی، آن نام طلب دار، که او را
بر جان بنویسند چو دفتر بنماند ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۴۵۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۲۸۲ - از در ما چو در آمد، اثر ما بنماند
گوهر بعدی:غزل ۲۸۴ - خانه خالی شد و در کوی دل اغیار نماند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.