غزل ۳۰۵ - یار آن کسی بود که به کارت نگه کند

یار آن کسی بود که به کارت نگه کند
باری نگه کنی، دوسه بارت نگه کند ۱

گاه دعا به نالهٔ زیرت چو گوش کرد
روز بلا به گریهٔ زارت نگه کند ۲

روزی اگر ترا به میان در کشد غمی
دستی بگیرد و ز کنارت نگه کند ۳

بار کسی بکش، که ز پای ار بیوفتی
باری به اوفتادن بارت نگه کند ۴

چون مست شد ز بادهٔ اندوه او سرت
جامی دو کم دهد، به خمارت نگه کند ۵

از مهر دوستی چه کنی فخر؟ کو ز کبر
هر ساعتی به دیدهٔ عارت نگه کند ۶

اغیارات ار نگه نکند هیچ باک نیست
چون اوحدی بکوش، که یارت نگه کند ۷