غزل ۳۰۶ - نگار من به یکی لحظه صد بهانه کند

نگار من به یکی لحظه صد بهانه کند
وگر به جان طلبم بوسه‌ای رهانه کند ۱

به سنگ خویش بریزد ز طره عنبر و مشک
هر آنگهی که سر زلف را به شانه کند ۲

ز چشم من پس ازین گر چنین رود سیلاب
درین دیار کسی را مهل که خانه کند ۳

به وقت مرگ وصیت کنم رفیقی را
که گور من هم از آن خاک آستانه کند ۴

به زلف او دلم از بهر خال شد بسته
که مرغ میل به دام از برای دانه کند ۵

زمانه مایهٔ بیداد بود و طرهٔ او
بدان رسید که بیداد بر زمانه کند ۶

به شیوه گوشهٔ چشمش چو ناوک اندازد
ز گوشهٔ جگر اوحدی نشانه کند ۷