غزل ۳۰۷ - عاشق کسی بود که چو عشقش ندی کند

عاشق کسی بود که چو عشقش ندی کند
اول قدم ز روی وفا جان فدی کند ۱

دلبر، که دستگیری عاشق کند ز لطف
گر جان کنند در سر کارش کری کند ۲

زهری که دشمنی دهد از بهر رنج، تو
بستان به یاد دوست بخور، تا شفی کند ۳

بستم دکان مشغله را در به روی خلق
تا عشق او در آید و بیع و شری کند ۴

از آستان نمی‌گذرم تا جفای او
خاکم وظیفه سازد و خونم جری کند ۵

بر کشتگان تیغ غم او کفن مپوش
کان به شهید عشق که از خون ردی کند ۶

مجنون که شب رود بر لیلی، شگفت نیست
روز از تحملی ز سگان حمی کند ۷

باد هواست، چار حد آن خراب کن
هر خانه را که جز هوس او بنی کند ۸

ای اوحدی، ز هر چه کنی کار عشق به
آیا کسی که عشق ندارد چه می‌کند؟ ۹