غزل ۳۲۱ - ز دور ار ترا ناتوانی ببیند

ز دور ار ترا ناتوانی ببیند
تنی مرده باشد، که جانی ببیند ۱

کجا گنجد اندر زمین؟ عاشقی کو
رخت را به شادی زمانی ببیند ۲

کسی را رسد لاف گردن کشیدن
که سر بر چنان آستانی ببیند ۳

غریبی که شد شهر بند غم تو
عجب گرد گر خان و مانی ببیند! ۴

دل من سبک چون نگردد ز غیرت؟
که هر دم ترا با گرانی ببیند ۵

سر باغ و بستان نباشد کسی را
که همچون تو سرو روانی ببیند ۶

مران اوحدی را ز پیشت چه باشد؟
که او هم ز وصلت نشانی ببیند ۷