غزل ۳۴۱ - روز وداع گریه نه در حد دیده بود

روز وداع گریه نه در حد دیده بود
توفان اشک تا به گریبان رسیده بود ۱

نزدیک بود کز غم من ناله برکشد
از دور هر که نالهٔ زارم شنیده بود ۲

دیدی که: چون به خون دلم تیغ برکشید؟
آن کس که جان بخوش دلش پروریده بود ۳

آن سست عهد سرکش بدمهر سنگدل
ما را به هیچ داد، که ارزان خریده بود ۴

چون مرغ وحشی از قفس تن رمیده شد
آن دل، که در پناه رخش آرمیده بود ۵

زان دردمند شد تن مسکین، که مدتی
دل درد آن دو نرگس بیمار چیده بود ۶

روز وداع دل بشد از دست و حیف نیست
کان روز اوحدی طمع از جان بریده بود ۷