غزل ۳۴۰ - خسروم با لب شیرین به شکار آمده بود

خسروم با لب شیرین به شکار آمده بود
از پی کشتن فرهاد به غار آمده بود ۱

باده نوشیده شب و خفته سحرگاه به خواب
روز برخاسته از خواب و خمار آمده بود ۲

زلف بگشود،بر آشفته،کله کج کرده
تیغ در دست،کمر بسته،سوار آمده بود ۳

بوسه‌ای خواستمش، کرد کنار ارچه چنان
پای تا سر ز در بوس و کنار آمده بود ۴

بی‌رقیبان ز در وصل درآمد، یعنی
گل نو خاسته، بی‌زحمت خار آمده بود ۵

شاد بنشست و بپرسید و شمردم بروی
غصهایی که ز هجرش به شمار آمده بود ۶

عارض نازک او را ز لطافت گفتی
گل خودروست، که آن لحظه به بار آمده بود ۷

کار خود، گر چه بپوشیده به شوخی از من
باز دانست دلم کو به چه کار آمده بود؟ ۸

پرسش زاری من هیچ نفرمود، ولی
هم به پرسیدن این عاشق زار آمده بود ۹

خلق گویند: برفت اوحدی از دست، آری
او همان دم بشد از دست، که یار آمده بود ۱۰