غزل ۳۴۲ - عشق همان به که به زاری بود

عشق همان به که به زاری بود
عزت عشق از در خواری بود ۱

دست بگیرد دل درویش را
دوست که در مهد و عماری بود ۲

هم نکند صید چنان آهویی
گر سگ ما شیر شکاری بود ۳

از گل و باغش نبود چاره‌ای
دیده که چون ابر بهاری بود ۴

یار مرا می‌کشد از عشق خود
کشتن عشاق چه یاری بود؟ ۵

روز که بی‌وصل بر آید ز کوه
در نظر من شب تاری بود ۶

هم بکند چارهٔ او اوحدی
چون شب رندی و سواری بود ۷