غزل ۳۶۷ - دل سرمست من آن نیست که باهوش آید

دل سرمست من آن نیست که باهوش آید
مگر آن لحظه کش آواز تو در گوش آید ۱

رخت این آتش سوزنده که در سینه نهاد
عجب از دیگ هوس نیست که در جوش آید ۲

بجز آن کایم و در پای غلامان افتم
چه غلامی ز من بی‌تن و بی‌توش آید؟ ۳

شربت قند رها کن، که از آن ساعد و دست
اگرم زهر دهی بر دل من نوش آید ۴

مگرم داعیهٔ لطف تو بگشاید چشم
ورنه از من چه سکون و ادب و هوش آید؟ ۵

حسن پنهان تو بر خاطر من سهل کند
هر چه از جور رقیبان جفا کوش آید ۶

بر نیازست و دعا دست جهانی زن و مرد
تا کرا گوهر آن گنج در آغوش آید؟ ۷

بیم آنست که: از فکرت و اندیشهٔ تو
همه تحصیل که کردیم فراموش آید ۸

بید با قامت رعنای چنان شرط آنست
که به سر پیش تو، ای سرو قباپوش، آید ۹

عجب از طالع خود دارم و دوران فلک
کان چنان صید به دام من مدهوش آید ۱۰

اوحدی وقت سخن گر چه گهر بارد و در
پیش لعل لب گویای تو خاموش آید ۱۱