غزل ۳۷۰ - دیریست که یار ما نمی‌آید

دیریست که یار ما نمی‌آید
پیغام به کار ما نمی‌آید ۱

هر کس به تفرجی و صحرایی
خود بوی بهار ما نمی‌آید ۲

ما را به دیار او نباشد ره
او خود به دیار ما نمی‌آید ۳

کمتر ز سگیم در شمار او
زیرا به شمار ما نمی‌آید ۴

ای دل، بتو پیش ازین همی گفتم:
کین عشق به کار ما نمی‌آید ۵

دولت همه جا برفت و باز آمد
هرگز بگذار ما نمی‌آید ۶

یک دم نرود که یاد او صد پی
اندر دل زار ما نمی‌آید ۷

آن دام که ما نهاده‌ایم، ای دل
در چشم شکار ما نمی‌آید ۸

ای اوحدی، از خوشی کناری کن
کان بت به کنار ما نمی‌آید ۹