غزل ۳۷۱ - دلی که در سر زلف شما همی آید

دلی که در سر زلف شما همی آید
به پای خویش به دام بلا همی آید ۱

بر آستان تو موقوفم، ای سعادت آن
کز آستان تو اندر سرا همی آید ۲

نشانه جز دل ما نیست تیر چشم ترا
اگر صواب رود ور خطا همی آید ۳

اگر بر تو به پا آمدم مرنج، که زود
به سر برون رود آن کو به پا همی آید ۴

به دست حیلت و افسون سپر نشاید ساخت
بر آن رمیده که تیر قضا همی آید ۵

دلم شکایت بیگانگان چگونه کند؟
چو بر من این همه از آشنا همی آید ۶

هم آتشیست که در جان اوحدی زده‌ای
و گرنه این همه دود از کجا همی آید؟ ۷