غزل ۳۷۳ - باز پیوند، که دوری به نهایت برسید

باز پیوند، که دوری به نهایت برسید
چارهٔ درد دلم کن، که به غایت برسید ۱

هیچ بر من نکنی چشم عنایت از خشم
تا دگر بار به گوشت چه حکایت برسید؟ ۲

رحمتی کن، که ز هجران تو حال دل من
قصه‌ای شد، که به هر شهر و ولایت برسید ۳

جان همی دادم اگر زانکه خیال تو نه زود
یاد می‌داد دل من که عنایت برسید ۴

خط سبز تو مرا در خطر انداخته بود
بوی آن زلف سیاهم به حمایت برسید ۵

خبرت نیست که در عشق تو از دشمن و دوست
بر من خسته چه بیداد و جنایت برسید؟ ۶

اوحدی راز دل خویش بپوشید ولی
همه آفاق حدیثش به روایت برسید ۷