غزل ۳۷۴ - نالهٔ بلبل شوریده به جایی برسید

نالهٔ بلبل شوریده به جایی برسید
گل به باغ آمد و دردش به دوایی برسید ۱

عمر بلبل چو وفا کرد به دوری بنمرد
تا ز پیوستن گل بوی وفایی برسید ۲

گل چه پیراهن زر دوخته بر داد بباد؟
کز میان غنچهٔ مسکین به قبایی برسید ۳

هر که بر بوی گل و نالهٔ بلبل سحری
در چمن رفت، به برگی و نوایی برسید ۴

طالب گل ز چمن پای مکن، گو: کوتاه
که به دستش ز سر خار جفایی برسید ۵

پی همراهی این قافله بودم عمری
تا به گوش دلم آواز درایی برسید ۶

قصهٔ مور پریشان به سلیمان گفتند
اثر نعمت سلطان به گدایی برسید ۷

آفتابی ز سر منظره بنمود جمال
ذره‌ای در هوس او به هوایی برسید ۸

اوحدی دست به وصلش نرسانید آسان
درد سر برد و به خاک کف پایی برسید ۹