غزل ۳۷۵ - من کشتهٔ عشقم،خبرم هیچ مپرسید

من کشتهٔ عشقم،خبرم هیچ مپرسید
گم شد اثر من،اثرم هیچ مپرسید ۱

گفتند که: چونی؟ نتوانم که بگویم
این بود که گفتم، دگرم هیچ مپرسید ۲

فردا سر خود می‌کنم اندر سر و کارش
امروز که با درد سرم هیچ مپرسید ۳

وقتی که نبینم رخش احوال توان گفت
این دم که درو می‌نگرم هیچ مپرسید ۴

بی‌عارضش این قصهٔ روزست که دیدید
از گریهٔ شام و سحرم هیچ مپرسید ۵

خون جگرم بر رخ و پرسیدن احوال؟
دیدید که: خونین جگرم، هیچ مپرسید ۶

از دوست به جز یک نظرم چون غرضی نیست
زان دوست به جز یک نظرم هیچ مپرسید ۷

از دست شما جامه دو صد بار دریدم
خواهید که بازش بدرم هیچ مپرسید ۸

با اوحدی این دیدهٔ‌تر بیش ندیدیم
بالله ! که ازین بیشترم هیچ مپرسید ۹