غزل ۴۱۵ - کام دلم نشد ز دهانت روا هنوز

کام دلم نشد ز دهانت روا هنوز
و آن درد را که بود نکردم دوا هنوز ۱

بیگانه گشتم از همه خوبان به مهر تو
وآن ماه شوخ دیده نگشت آشنا هنوز ۲

عالم ز ماجرای دل ریش من پرست
با هیچ کس نگفته من این ماجرا هنوز ۳

ای دل، منال در قدم اول از گزند
از راه عشق او تو چه دیدی؟ بیا هنوز ۴

ما را خدای در ازال از مهر او سرشت
ناکرده هیچ نسبت حسی بما هنوز ۵

هر شب وصال او به دعا خواهم از خدا
دردا! که مستجاب نگشت این دعا هنوز ۶

او گر قفا زنان ز در خود براندم
چشمم به راه باشد و رو از قفا هنوز ۷

روزی نسیم بر سر زلفش گذار کرد
زان روز بوی غالیه دارد صبا هنوز ۸

یک ذره مهر او به دل آسمان رسید
چون ذره رقص می‌کند اندر هوا هنوز ۹

چشمم بر آستان در او شبی گریست
خون می‌دمد ز خاک در آن سرا هنوز ۱۰

ای اوحدی، تو حال دل من ز من مپرس
کان دل برفت و باز نیامد بجا هنوز ۱۱