غزل ۴۱۹ - بیا، که صفهٔ ما بوریای میکده بس

بیا، که صفهٔ ما بوریای میکده بس
بخور خانه نسیم هوای میکده بس ۱

ز میر و خواجه ملولیم، بعد ازین همه عمر
حضور و صحبت رند و گدای میکده بس ۲

به منعمان بهل آواز چنگ رندان را
ترانهٔ سبک از جار تای میکده بس ۳

ز قلیه‌های بزرگان سر که پیشانی
مرا سه جرعهٔ بر ناشتای میکده بس ۴

گرم به صفهٔ صدر ملک نباشد بار
نشستنم به میان سرای میکده بس ۵

مرا به صومعه، گو: شیخ شهریار مده
سر مرا به جهان خشت‌های میکده بس ۶

گر اوحدی دگری را دعا کند گو: کن
مرا دعای مغان و ثنای میکده بس ۷