غزل ۴۲۰ - به رخ شمع شبستانم تویی بس

به رخ شمع شبستانم تویی بس
به قامت سرو بستانم تویی بس ۱

نهان بودی زما، پیداستی باز
کنون پیدا و پنهانم تویی بس ۲

من و ما و دل و جان و سر و مال
همه کفرست، ایمانم تویی بس ۳

اگر در دل کسی بود، آن ندانم
میان نقطهٔ جانم تویی بس ۴

گر از خود دیگری گوید، من از تو
همی گویم، که برهانم تویی بس ۵

مرا پرسند: کز دانش چه دانی؟
چه دانم؟ هر چه میدانم تویی بس ۶

ز گل رویان این عالم که هستند
من آن می‌جویم و آنم تویی بس ۷

نمیدانم که دردم را سبب چیست؟
همی دانم که: درمانم تویی بس ۸

درین راه اوحدی را رهبری نیست
دلیل این بیابانم تویی بس ۹