غزل ۴۵۸ - نازنین، عیب نباشد، که کند ناز ای دل

نازنین، عیب نباشد، که کند ناز ای دل
او همی سوزدت از عشق و تو می‌ساز ای دل ۱

اگرت میل به خورشید رخش خواهد بود
بر حدیث دگران سایه بینداز ای دل ۲

او به آواز تو چون گوش نخواهد کردن
هیچ سودت نکند ناله به آواز ای دل ۳

چونکه پیوسته دل سوخته میخواهد دوست
گر نه قلبی تو، در آتش رو و بگداز ای دل ۴

با درون تو غمش چون سرخویشی دارد
خانه از مردم بیگانه بپرداز ای دل ۵

چشم آن ترک عجب تیر و کمانی دارد!
پیش آن تیر سپر زود بینداز ای دل ۶

باز بر دست همی گیرد و دل می‌شکرد
گوش می‌دار که: صیدت نکند باز ای دل ۷

اوحدی، بشنو اگر عافیتی می‌خواهی
به چنین روی نکو دیده مکن باز ای دل ۸