غزل ۴۶۹ - من که باشم؟ که به من نامه فرستند و سلام

من که باشم؟ که به من نامه فرستند و سلام
گو: به دشنام ز من یاد کن از لب، که تمام ۱

از کجا میرسد این نامه فرو بسته به مهر؟
کز نسیمش نفس مشک بر آید به مشام ۲

نامهٔ دوست همی خوانم و در تشویشم
که جوابش چه نویسم من آشفته پیام؟ ۳

می‌نویسم سخن مهر و قلم می‌گوید:
عجب ار نامه نسوزد! که بسوزست کلام ۴

بنوشتم غرض، اما ننمودم بکسی
قصهٔ خاص نشاید که نمایند به عام ۵

دلبرا، می‌کنم از دور سلامت، گرچه
دشمنانم نگذارند که: آیم به سلام ۶

به نصیحت گر خود گوش نکردم، زانست
دلم امروز چنین سوخته و کارم خام ۷

پادشاهی، تو به درویش کجا دل بنهی؟
این قدر بس که نظر باز نگیری ز غلام ۸

اوحدی، با تو گر ایام به کینست مترس
جهد آن کن که به مهری گذرانی ایام ۹