غزل ۴۸۳ - پیشتر از عاشقی عافیتی داشتم

پیشتر از عاشقی عافیتی داشتم
بر تو چو عاشق شدم آن همه بگذاشتم ۱

نقش بسی دیدم از دفتر خوبی ولی
بر ورق سینه جز نقش تو ننگاشتم ۲

تا بتو پرداختم خلوت دل را تمام
سایهٔ خود نیز را مشغله پنداشتم ۳

چاه که می‌ساختند بر ره من دلبران
پیش زنخدان تو جمله بینباشتم ۴

شد ز جفای تو دل پرخلل و خون، ولی
من ز جفا هر چه شد ناشده انگاشتم ۵

تشنهٔ لعل توام دیگر ازان می‌دهد
زلف چو شام تو از خون جگر چاشتم ۶

من بتو امیدوار، تا بر شادی خورم
خود همه اندوه بود، تخم که من کاشتم ۷

گر چه برافراشتم سر به هنر در جهان
در قدمت می‌نهم سر که برافراشتم ۸

گوش دلم تا شنید نام ترا کافرم
از سخن اوحدی گر خبری داشتم ۹