غزل ۴۹۲ - معراج ما به روح و روان بود صبح دم

معراج ما به روح و روان بود صبح دم
دیدار ما به دیدهٔ جان بود صبح دم ۱

آن دلفروز پرده برانداخت همچو روز
از چشم غیر اگرچه نهان بود صبح دم ۲

چون فکرتم ز انفس و آفاق در گذشت
پرواز من برون ز جهان بود صبح‌دم ۳

با جبرئیل عقل روانم، که شاد باد،
از رفرف دماغ روان بود صبح دم ۴

جایی رسید فکرم و بگذشت، کندرو
روح‌القدس کشیده عنان بود صبح دم ۵

طاوس جانم از هوس منتهای وصل
بر شاخ سدره جلوه کنان بود صبح دم ۶

دریافتم ز قرب مکانی و منزلی
کان جانه منزل و نه مکان بود صبح دم ۷

اندیشها که وهم هراسنده کرده بود
با شوق گفتنم نه چنان بود صبح‌دم ۸

و آن سودها که نفس هوس پیشه جمع داشت
در کوی عشق جمله زیان بود صبح دم ۹

او خود ثنای خود به خودی گفت: کاوحدی
از وصف حال کند زبان بود صبح‌دم ۱۰