غزل ۵۰۴ - آن تخم، که در باغ وفا کاشته بودم

آن تخم، که در باغ وفا کاشته بودم
شد خار دلم، گر چه گل انگاشته بودم ۱

خون جگرم خورد و بلای دل من شد
یاری که به خون جگرش داشته بودم ۲

پنداشتم آن یار به جز مهر نورزد
او خود به جز آنست که پنداشته بودم ۳

گستاخ منش کرده‌ام، اکنون چه توان کرد؟
من بدروم آن تخم که خود کاشته بودم ۴

چاهی که هوس بر گذرم کند ز سودا
شاید که درافتم، که نینباشته بودم ۵

هر حرفی از آن دیدم و خطیست به خونم
بر لوح دل آن نقش که بنگاشته بودم ۶

سیلاب فراق آمد و نگذاشت که باشد
از اوحدی آن مایه که بگذاشته بودم ۷