غزل ۵۱۰ - عمریست تا ز دست غمت جامه می‌درم

عمریست تا ز دست غمت جامه می‌درم
دستم بگیر، تا مگر از عمر برخورم ۱

یادم نمی‌کنی تو به عمر و نمی‌رود
یاد تو از خیال و خیال تو از سرم ۲

رفت از فراق روی تو عمرم به سر، ولی
پایم نمی‌رود که ز پیش تو بگذرم ۳

می‌بایدم خزینهٔ قارون و عمر نوح
تا دولت وصال تو گردد میسرم ۴

چون عمر گل دو هفته وفای تو بیش نیست
ای گل، تو این دو هفته مبر سایه از سرم ۵

عمر عزیز و جان گرامی تویی مرا
ای عمر و جان، تو دور چرا باشی از برم؟ ۶

گیتی بسان عمر مرا گو: فرو نورد
گر در بسیط خاک بغیر تو بنگرم ۷

عمری دگر بباید و شلتاق عالمی
تا گنج غارتی چو تو باز آید از درم ۸

شیرین‌تری ز عمر و من اندر فراق تو
فرهادوار محنت و تلخی همی برم ۹

ای عمر عاریت، مکن از پیش من کنار
تا در کنار خویش چو جانت بپرورم ۱۰

گر اوحدی به سیم سخن عمر می‌خرد
من عمر می‌فروشم و وصل تو می‌خرم ۱۱