غزل ۵۱۹ - گمان مبر که ز مهر تو دست وادارم

گمان مبر که ز مهر تو دست وادارم
که گر چه خاک زمینم کنی، هوا دارم ۱

اگر جهان همه دشمن شوند باکی نیست
مرا ز غیر چه اندیشه؟ چون ترا دارم ۲

مرا که روز و شب اندیشهٔ تو باید کرد
نظر به مصلحت کار خود کجا دارم؟ ۳

به وصل روی تو ایمن کجا توانم بود؟
که دشمنی چو فراق تو در قفا دارم ۴

دلم شکستی و مهرت وفا نکرد، که من
به خردهای چنان با تو ماجرا دارم ۵

ز آشنا دل مردم درست گردد و من
شکسته دل شدن از یار آشنا دارم ۶

قبول کن ز من، ای اوحدی و قصهٔ عقل
به من مگوی، که من درد بی‌دوا دارم ۷