غزل ۵۱۸ - من همان داغ محبت که تو دیدی دارم

من همان داغ محبت که تو دیدی دارم
هم چنان در هوست زرد وز عشقت زارم ۱

قصهٔ درد فراق تو مپندار، ای دوست
که به پایان رسد، ار عمر به پایان آرم ۲

خار در پای چو از دست غمت رفت مرا
گل به دستم ده و از پای درآور خارم ۳

بر دلم بار گران شد چو ز من دور شدی
بار ده پیش خود و دور کن از دل بارم ۴

تا بدان روز تو گویی: اجلم بگذارد
که تو در گردنم آویزی و من بگذارم؟ ۵

ز آتش سینهٔ ریشم خبرت شد گویی
که چو خاک از بر خود دور فگندی خوارم ۶

اوحدی گر گنهی کرد، چو پایت برسید
دست گیرش تو، که من بر سر استغفارم ۷