غزل ۵۲۵ - گر چه در پای هوی و هوست می‌میرم

گر چه در پای هوی و هوست می‌میرم
دسترس نیست که روزی سر زلفت گیرم ۱

گر تو پای دل دیوانهٔ ما خواهی بست
هم به زلف تو، که دیوانهٔ آن زنجیرم ۲

کشتن ما چو به تیغ هوسی خواهد بود
هم به شمشیر تو روزی به شهادت میرم ۳

صد گریبان بدریدیم ز شوق تو و نیست
قوت آن که گریبان مرادی گیرم ۴

صوفیان را خبر از عشق جوانی چون نیست
در گمانند که: من نیز مریدی پیرم ۵

گر سری در سر او رفت چه چیزست هنوز؟
بسر دوست، که مستوجب صد تشویرم ۶

اوحدی پند لطیفست و نصیحت، لیکن
با حریفان ، عجب، ار پند کسی بپذیرم! ۷