غزل ۵۴۵ - وه! که امروز چه آشفته و بی‌خویشتنم

وه! که امروز چه آشفته و بی‌خویشتنم
دشمنم باد بدین شیوه که امروز منم ۱

شد چو مویی تنم از غصهٔ نادیدن تو
رحمتی کن، که ز هجر تو چو موییست تنم ۲

اثری نیست درین پیرهن از هستی من
وین تو باور نکنی، تا نکنی پیرهنم ۳

دهنت دیدم و تنگ شکرم یاد آمد
سخنی گفتی و از یاد برفت آن سخنم ۴

از دهان تو چو خواهم که حدیثی گویم
یاوه گردد سخن از نازکی اندر دهنم ۵

گر بمیرم من و آیی به نمازم بیرون
تا لب گور به ده جای بسوزد کفنم ۶

آتش عشق تو از سینهٔ من ننشیند
مگر آن روز که در خاک نشانی بدنم ۷

خلق گویند: برو توبه کن از شیوهٔ عشق
می‌کنم توبه ولی بار دگر می‌شکنم ۸

گر زند بر جگرم چشم تو هر دم تیری
اوحدی نیستم، ار پیش رخت دم بزنم ۹