غزل ۵۷۷ - گر یار شوی با من، در عهد تو یار آیم

گر یار شوی با من، در عهد تو یار آیم
ور زانکه نگه داری، روزیت به کار آیم ۱

ای پردهٔ عار خود و ندر دم مار خود
تا غرهٔ خود باشی، مشنو که به کار آیم ۲

من دولت بیدارم، کز بهر سحر خیزان
در ظلمت شب پویم، با نور نهار آیم ۳

روزم نتوان دیدن، زیرا که به گردیدن
با چتر و علم باشم؛ با گرد و غبار آیم ۴

سلطان جمالم من، فرخنده هلالم من
آگاه به بالم من، ناگاه به بار آیم ۵

گر جامه دراندازی وز جسم برون تازی
در جسم تو جان گردم، در پود تو تار آیم ۶

در منظر خوبان تو آن روز تماشا کن
کز منظرهٔ ایشان بر برج حصار آیم ۷

سر جملهٔ اعدادم، نه زایم و نه زادم
هر جا که کنی یادم، در صدر شمار آیم ۸

گه نام و لقب جویم، تا در بن چاه افتم
گه کنیت خود گویم، تا بر سر دار آیم ۹

رازم بندانی تو، ضبطم نتوانی تو
روزیم یکی بینی، یک روز هزار آیم ۱۰

نی چونم و نی چندم، هم زهرم و هم قندم
گاه از لب گل خندم، گه بر سر خار آیم ۱۱

گاه از پی یک رنگی، با مطرب و با چنگی
اسلام بر افگنده، در شهر تتار آیم ۱۲

اینست قرار من: کز غیر نماند کس
چون غیر فنا گردد، آنگه به قرار آیم ۱۳

با جمله درین آبم، خفتند و نه در خوابم
تا غرقه شوند اینها، پس من به کنار آیم ۱۴

ز آهاد بپرهیزم، در اوحدی آویزم
خود مشغله انگیزم، خود مشعله‌دار آیم ۱۵