غزل ۵۸۶ - ما چشم جهانیم، که این راز بدیدیم

ما چشم جهانیم، که این راز بدیدیم
پوشیده رخ آن بت طناز بدیدیم ۱

هم صورت او از همه نقشی بشنیدیم
هم لهجهٔ او در همه آواز بدیدیم ۲

آن قامت و بالا، که به جز ناز ندانست
بی‌عشوه خرامان شد و بی‌ناز بدیدیم ۳

پیش از زحل و زهره و برجیس بگفتیم
ما طلعت خورشید یک انداز بدیدیم ۴

چون شمع به یک لمعه گران نور نمودیم
صد بار زبان در دهن گاز بدیدیم ۵

تا گشت وجود و عدم ما متساوی
او را ز وجود همه ممتاز بدیدیم ۶

زین کهنه قفس باز نگردیم و ز بندش
تا سوی فلک فرصت پرواز بدیدیم ۷

یاران قدیمی، که ز ما روی نهفتند
چون پرده تنک شد همه را باز بدیدیم ۸

سازیست بزرگ این تن و ما کوشش بسیار
کریدم که ماهیت این ساز بدیدیم ۹

از عجز بدین در ننهادست کسی پای
ما سر بنهادیم چو اعجاز بدیدیم ۱۰

دوش اوحدی از واقعه ما را خبری داد
هم شکر که یک واقعه پرداز بدیدیم ۱۱