غزل ۵۸۷ - دیریست تا ز دست غمت جان نمی‌بریم

دیریست تا ز دست غمت جان نمی‌بریم
وقتست کز وصال تو جانی بپروریم ۱

نه‌نه، چه جای وصل؟ که ما را ز روزگار
این مایه بس که: یاد تو در خاطر آوریم ۲

آن چتر سلطنت، که تو در سر کشیده‌ای
در سایهٔ تو هم نگذارد که بنگریم ۳

عیدیست هر به ماهی اگر ابروی ترا
همچون هلال عید ببینیم و بگذریم ۴

روزی به بزم و مجلس ما در نیامدی
تا بنگری که: بی‌تو چه خونابه میخوریم؟ ۵

احول ما، کجاست، دبیری که بشنود
تا نامه می‌نویسد و ما جامه می‌دریم ۶

از ما کسی به هیچ مسلمان خبر نکرد:
کامروز مدتیست که در بند کافریم ۷

ناز ترا کجاست خریدار به ز ما؟
کان را بهر بها که تو گویی همی‌خریم ۸

هر روز رنج ما ز فراقت بتر شود
ایدون گمان بری تو که هر روز بهتریم ۹

گوشی بما نداشته‌ای هیچ بار و ما
در گوش کرده حلقه و چون حلقه بر دریم ۱۰

ما را، اگر چه صد سخن تلخ گفته‌ای
با یاد گفتهای تو در شهد و شکریم ۱۱

صد شب گریستیم ز هجرت چو اوحدی
باشد که: با وصال تو روزی به سر بریم ۱۲