غزل ۵۸۸ - مادر غم هجران تو، گر زانکه بمیریم

مادر غم هجران تو، گر زانکه بمیریم
بر وصل تو یکروز ببینی که: امیریم ۱

ای سرو، که اسباب جوانی همه داری
با ما به جفا پنجه مینداز، که پیریم ۲

گر تلخ شود کام دل ما چه تفاوت؟
کز یاد لب لعل تو در شکر و شیریم ۳

از بهر فرستان این قصه بر تو
پیوسته دوان در طلب پیک و دبیریم ۴

در شهر طبیبیست که داند همه رنجی
او نیز ندانست که: مجروح چه تیریم؟ ۵

با روی تو این سختی پیوند که ما راست
بعد از تو روا باشد، اگر دوست نگیریم ۶

گو: قافله بیرون رو و همراه سفر کن
ما را سفر و عزم نباشد، که اسیریم ۷

هر تلخ، که خواهی تو، بگو، تا بنیوشیم
هر زهر، که داری تو، بده، تا بپذیریم ۸

این نامه پراگنده از آنست که بی‌تو
چون اوحدی امروز پراگنده ضمیریم ۹