غزل ۵۸۹ - حال این پیکر از آن بتگر دانا پرسیم

حال این پیکر از آن بتگر دانا پرسیم
یا خود از پیش حکیمان توانا پرسیم ۱

چه طلسمست درین گنج و چه رسمست او را
یا چه اسمست؟ کسی نیست کزو وا پرسیم ۲

راه بسیار درین خانه، ولیکن ما را
راه آن نیست که گوییم سخن، یا پرسیم ۳

هر که ما را بشناسد به خدا راه برد
کو شناسنده؟ که از وی سخن ما پرسیم ۴

جان مسیحست و صلیبش تن و این معنی را
زود دانیم اگر پیش مسیحا پرسیم ۵

سر فرزند درین خانه نشد پیدا، لیک
چون به آن خانه در آییم ز بابا پرسیم ۶

روح را پیشتر از آدم و حوا اصلیست
ما نه طفلیم، که از آدم و حوا پرسیم ۷

صد هزار اسم فزونست و مسماش یکی
اسم جوییم کنون؟ یا ز مسما پرسیم؟ ۸

حال امروز بپرسیم ز داننده به نقد
حال فردا بگذاریم، که فردا پرسیم ۹

قطره‌ای بیش نباشد دو جهان از دریاش
صفت قطره همان به که ز دریا پرسیم ۱۰

اوحدی، رو، تو سخن گوی که مقصود سخن
یک حدیثست و هم از مردم یکتا پرسیم ۱۱