غزل ۶۰۰ - دلها بربودند و برفتند سواران

دلها بربودند و برفتند سواران
ما پای به گل در شده زین اشک چو باران ۱

او رفت، که روزی دو سه را باز پس آید
ما دیده به راه و همه شب روز شماران ۲

بر کشتنم ار شاه سواری بفرستد
با شاه بگویید که: کشتند سواران ۳

اندیشهٔ باران نکند غرقهٔ دریا
ای دیدهٔ خونریز، میندیش و بباران ۴

این حال، که ما را بجزو یار دگر نیست
حالیست که مشکل بتوان گفت به یاران ۵

ما را به بهار و سمن و لاله چه خوانی؟
دریاب کزین لاله چه روید به بهاران؟ ۶

آهن که چه دید از غم آن چهره بگویید
تا آینه پیشش نزنند آینه داران ۷

گر دوست دوایی ننهد بر دل مجروح
مرهم ز که جوید جگر سینه‌فگاران؟ ۸

صد قصه نبشت اوحدی از دست غم او
وین غصه یکی بود که گفتم ز هزاران ۹