غزل ۶۰۱ - مرا مپرس که: چون شرمسارم از یاران؟

مرا مپرس که: چون شرمسارم از یاران؟
ز دست این دم چون برف و اشک چون باران ۱

به خاک پای تو محتاجم و ندارم راه
بر آستان تو از زحمت طلب‌گاران ۲

مرا ز طعنهٔ بیگانه آن جفا نرسید
که از تعنت همسایگان و همکاران ۳

به روز جنگ ز دست غمت به فریادم
چو روز صلح ز غوغای آشتی خواران ۴

ز پهلوی کمرت کیسها توانم دوخت
ولی مجال ندارم ز دست طراران ۵

هزار شربت اگر می‌دهی چنان نبود
که بوی وصل، که واصل شود به بیماران ۶

به اوحدی نرسد نوبت وصال تو هیچ
اگر نه کم شود این غلغل هواداران ۷