غزل ۶۰۴ - ای کس ما، چون شدی باز مطیع کسان؟

ای کس ما، چون شدی باز مطیع کسان؟
بی‌خبریم از لبت، هم خبری می‌رسان ۱

نیست مجال گذر بر سر کویت، ز بس
ولولهٔ اهل عشق، دبدبهٔ حارسان ۲

در دل بی‌دانشان مهر تو دانی که چیست؟
مصحف و دست یهود، گوهر و پای خسان ۳

از گل روی تو چون یاد کنم در چمن
نعره زنم رعدوش، گریه کنم ابرسان ۴

این نفس گرم را ز آتش عشقی شناس
تا نبود در ضمیر چون گذرد بر لسان؟ ۵

یک نفس، ای ساروان، پیشروان را بدار
تا به شما در رسد قافلهٔ واپسان ۶

گوهر وصل تو من باز به دست آورم
یا به نماز و نیاز، یا به فسون و فسان ۷

چند کنی، اوحدی، ناله؟ که در عشق او
تیر جفا خورده‌اند از تو نکوتر کسان ۸

در غمش از دیگری هیچ معونت مجوی
دود دل خویشتن به ز چراغ کسان ۹