غزل ۶۰۷ - این دلبران که می‌کشدم چشم مستشان

این دلبران که می‌کشدم چشم مستشان
کس را خبر نشد که، چه دیدم ز دستشان؟ ۱

بر ما در بلا و غم و غصه بر گشاد
آن کس که نقش زلف و لب و چهره بستشان ۲

در خون کنند چون بنماییم حال دل
گویند نیستمان خبر از حال و هستشان ۳

اندر شکست خاطر ما سعی می‌نمود
یاری که چین زلف سیه می‌شکستشان ۴

تا دانهای خال نهادند گرد لب
دیگر ز دام زلف شکاری نرستشان ۵

آنها که تن به مهر سپارند و دل به عشق
زینها مگر به مرگ بود باز رستشان ۶

پنجاه گونه بر دل ریشم جراحتست
زان تیرها که بر جگر آمد ز شستشان ۷

بر مهر و دوستی ننهند این گروه دل
گویی چه دشمنیست که در دل نشستشان؟ ۸

بر پایشان نهم ز وفا بوسه بعد ازین
زیرا که روی گفتم و خاطر بخستشان ۹

اینان بدین بلندی قد و جلال قدر
کی باشد التفات بدین خاک پستشان؟ ۱۰

ما را ازین بتان مکن، ای اوحدی، جدا
کایمان نیاورد به کسی بت پرستشان ۱۱