غزل ۶۳۰ - نفسم گرفت ازین غم، نفسی هوای من کن

نفسم گرفت ازین غم، نفسی هوای من کن
گر هم فتاد بردم،بدهی دوای من کن ۱

دگری بهای خویش ار نستاند از تو بوسه
تو ز بوسه هر چه داری همه در بهای من کن ۲

نه رواست زشت کردن به جز ای خوبکاران
دل من چه کرد با تو؟ تو همان بجای من کن ۳

چو ز گردنم گشودی گره دو دست سیمین
سر زلف عنبرین را همه بند پای من کن ۴

دل این بهانه‌جویان بگریزد از غم تو
تو حوالت غم خود به در سرای من کن ۵

چه زنی به تیغ و تیرم؟ چه نخواهم از تو بوسی
رخ چون سپر که داری سپر بلای من کن ۶

به دو روزه آشنایی چه نهی سپاس بر من؟
رخت آشناست، حالی، دلت آشنای من کن ۷

همه پیرهن قبا شد ز غم تو بر تن من
تو ز ساعد و بر خود کمر و قبای من کن ۸

چو بلای اوحدی را ز سر تو دور کردم
همه عمر تا تو باشی برو و دعای من کن ۹