غزل ۶۳۶ - عشق نورزیده بود جان سبکبار من

عشق نورزیده بود جان سبکبار من
بر تو مرا فتنه کرد این دل بی‌کار من ۱

گر خبر از درد من نیست ترا، در نگر
تا بتو گوید درست روی چو دینار من ۲

ای که بیازرده‌ای بی‌سببم بارها
تا توچه میخواستی از من و آزار من؟ ۳

زلف تو در راه دل دام بلا چون نهاد
روی چو گل را بگو تا: ننهد خار من ۴

روی پشیمان شدن نیست، که در عشق تو
نایب قاضی نوشت حجت اقرار من ۵

خود چه حبیبی؟ بتا، یا چه طبیبی؟ که هیچ
از تو دوایی ندید این دل بیمار من ۶

چارهٔ کارم نهان گر بکنی می‌توان
لیک تو خود فارغی از من و افکار من ۷

عشق تو هم برگسیخت رشتهٔ تسبیح دل
حسن تو بر باد داد خرمن کردار من ۸

پیش تو بادیست سرد آه دل اوحدی
با همه کز آه اوست گرمی بازار من ۹